Prolog

Lena

Gdy tylko blondyn otwiera drzwi, wielki husky rzuca się na niego. Chłopak wyciąga ręce, a pies kładzie na nich łapy i szczeka radośnie. Siedemnastolatek śmieje się, z trudem utrzymując równowagę z wielkim zwierzakiem opierającym się o niego, po czym kuca obok psa i przytula go, a ten liże go po twarzy. 

- I tak właśnie odwdzięcza się wychowany od szczeniaka pies – komentuje Aina – Daj spokój, Hampus, jestem zazdrosna!

- Och – chłopak robi jeszcze bardziej uroczą minę niż przy przytulaniu psa, odsuwa się od husky’ego i przytula moją przyjaciółkę.

- Ale ja jestem zazdrosna o Pixela… - mówi blondynka.

Moi przyjaciele zaczynają się kłócić o należącego do Ainy psa, a ja, nie wiedzieć czemu czując się u niej jak w domu, idę do kuchni po coś do picia.

W pomieszczeniu przy stole siedzi Krister, trzynastoletni brat Ainy. Ma słuchawki na uszach i wpatruje się ze skupieniem w laptopa. Zastanawiam się, czy w ogóle zauważył, jak wchodziliśmy do domu.

Światło pada na chłopca tak, że jego jasne włosy wydają się wręcz białe. Mam ochotę poczochrać tę jego czuprynę, ale wyobrażam sobie, jak się przestraszy, więc tylko sięgam po wodę.

Opieram się o szafkę i patrzę przez okno, podziwiając widoki w Sztokholmie. Tęsknię za moją rodzinną Kalifornią, ale Szwecja też jest cudowna.

Tylko te imiona. Jak można nazwać chłopaka Ӧrjan, albo jeszcze lepiej, dziewczynę: Gunvor? W sumie, to nawet imię Hampus mi się nie podoba. Im dłużej przebywam w Szwecji, tym bardziej doceniam to, że mama nazwała mnie Leną.

Kłótnia Ainy i Hampusa przenosi się do kuchni, co łączy się z doprowadzeniem Kristera do minizawału w jakimś cichszym momencie piosenki na jego słuchawkach. Na tym się nie kończy, bo po ścianie przechadza się pająk, o czym dowiadujemy się po zdecydowanie niemęskim krzyku Hampusa.

W sumie, to nie wiem, jak Hampus idzie przez życie. Przecież on panikuje nawet, gdy jakiś mały owad przechadza się po jego dłoni. Kiedyś dziewczyna z naszej szkoły, Bea, położyła mu robaka na kanapce i o mało nie dostał zawału. Właściwie, to Aina ma to samo, tylko mniej to eksponuje. Gdy odstawia jakieś dziwne tańce na widok pająka, mówi, że to tylko niekontrolowana zmiana pozycji.

- Patrz, co znalazłam! – triumfalnie macha w powietrzu granatową koszulą w czarną kratę, którą najpierw zabrała mojemu bratu, a później o niej zapomniała.

Gdy Aina była u mnie w Kalifornii, myślałam, że nie wyjdzie z pokoju, a dokładniej z szafy Mike’a. Tak spodobały jej się jego koszule, że jedną jej pożyczył. Pomijając fakt, że dzieli ich co najmniej dwadzieścia centymetrów, przez co koszule Mike’a wyglądają na Ainie jak sukienki.

Tęsknię za moim bratem, ale nie tęsknię za resztą rodziny. Wyjechałam po to, aby za nimi zatęsknić.

Czego nie robię, to pretensje. Czuję się tam źle. Wolę być tu.

- Ledwo przyjechałaś, a już mam cię dość – stwierdza milutko Krister do swojej siostry – Chciałem jutro dodać nowy odcinek na youtube, ale go nie nagram z twoimi „patrz co znalazłam” – udaje głos dziewczyny – w tle.

- Och, jesteś youtuberem? – pyta Hampus chyba z nieudawanym zainteresowaniem – Ja też! Chodź, nagramy coś razem.

- Czy ty jesteś chociaż trochę popularny? – trzynastolatek przymruża oczy.

O jeny, jak on może być aż tak nieogarnięty?

- Ty, mały, uważaj sobie! – nasz przyjaciel krzyżuje ręce na klatce piersiowej z miną godną Grumpy Cata – Mam sto tysięcy subskrypcji! Masz szansę, która się już nie powtórzy! To jak?